گفت و گو با فریده سپاه منصور

فریدهسپاه منصور:

سریالهای صداوسیما چهره خوشگل می خواهند نه بازیگر

علیحسنلو

فریده سپاه منصور هنرمندی خوش صحبتو دوست داشتنی است. او درباره تئاتر چنان حرف می زند که می توان گفت علاوه بر اینکه عاشق تئاتر است به آن غیرت نیز دارد. می گوید تئاتر برای او یک لذت برایبازسازی است،"تئاتر خانه اول من است". سال گذشته در جشنواره بین المللیتئاتر فجر از این بازیگر پیشکسوت در کنار محمدعلی کشاورز و محمود عزیزی تقدیر شد.وی وقتی روی صحنه تالار وحدت رفت و با تشویق ممتد تماشاگران مواجه شد، از شدت بغضنتوانست حرف بزند و فقط گریه کرد و حاضرین در سالن نیز به پاس یک عمر هنرمندی اوایستادند و کف زدند ... علی رغم این که 65 سال دارد، اگر فریده سپاه منصور را ببینیدبرای شما ثابت می شود که جوانی به سن نیست بلکه به دل است. حتی فهم او از تئاتر،فهمی جوان و نو است. او در این گفت و گو درباره بازیگری در تئاتر، سینما وتلویزیون و بیزاری از نگاه کاسب کارانه به هنر حرفهایی زده، که بسیارخواندنی است.

با یکسوال تکراری که احتمالا زیاد به آن پاسخ دادید، گفت وگو را آغاز می کنیم: چگونهوارد دنیای بازیگری شدید؟

بلهبسیار به این سوال پاسخ داده ام اما چون پرسیدید، باز هم تکرار می کنم. همیشه همهآدم ها، آرزوهایی برای آینده خود دارند، مخصوصا در کودکی، هر کسی برای آینده خود،رویایی تصور می کند، بنده هنر و بویژه هنرپیشگی را دوست داشتم اما شرایط هنر قبلاز انقلاب، به نوعی بود که نگاه بد و منفی به هنرپیشه ها و بالاخص هنرپیشه های زندر اذهان وجود داشت و هر کسی جرات نمی کرد هنرپیشه شود. من هم با توجه به اینشرایط، تصورم بر این بود که امکان ندارد بازیگر تئاتر شوم، حتی از به زبان آوردناین آرزو تنم می لرزید. البته در آن زمان بزرگانی چون فخری خوروش و جمیله شیخی از فعالان اداره تئاتر بودند و نوعی احترامو دید خاصی به آنها وجود داشت ولی در کل دید جامعه نسبت به زنان تئاتری مثبت نبود.البته جز این دو عزیز، کسانی چون نادره خیرآبادی، ژاله علو و شهلا ریاحی هم پیش ازتعطیلی تئاتر لاله زار کار می کردند و از بازیگران مطرح زن بودند. اما در هر صورت ایندید منفی جامعه باعث ... (مشروح گفت وگو در ادامه مطلب)

شاکیانهنویس...