گفت و گو با فریده سپاه منصور

فریده سپاه منصور:

سریال های صداوسیما چهره خوشگل می خواهند نه بازیگر

علی حسنلو

فریده سپاه منصور هنرمندی خوش صحبت و دوست داشتنی است. او درباره تئاتر چنان حرف می زند که می توان گفت علاوه بر این که عاشق تئاتر است به آن غیرت نیز دارد. می گوید تئاتر برای او یک لذت برای بازسازی است،"تئاتر خانه اول من است". سال گذشته در جشنواره بین المللی تئاتر فجر از این بازیگر پیشکسوت در کنار محمدعلی کشاورز و محمود عزیزی تقدیر شد. وی وقتی روی صحنه تالار وحدت رفت و با تشویق ممتد تماشاگران مواجه شد، از شدت بغض نتوانست حرف بزند و فقط گریه کرد و حاضرین در سالن نیز به پاس یک عمر هنرمندی او ایستادند و کف زدند ... علی رغم این که 65 سال دارد، اگر فریده سپاه منصور را ببینید برای شما ثابت می شود که جوانی به سن نیست بلکه به دل است. حتی فهم او از تئاتر، فهمی جوان و نو است. او در این گفت و گو درباره بازیگری در تئاتر، سینما و تلویزیون و بیزاری از نگاه کاسب کارانه به هنر حرفهایی زده، که بسیارخواندنی است.

با یک سوال تکراری که احتمالا زیاد به آن پاسخ دادید، گفت وگو را آغاز می کنیم: چگونه وارد دنیای بازیگری شدید؟

بله بسیار به این سوال پاسخ داده ام اما چون پرسیدید، باز هم تکرار می کنم. همیشه همه آدم ها، آرزوهایی برای آینده خود دارند، مخصوصا در کودکی، هر کسی برای آینده خود، رویایی تصور می کند، بنده هنر و بویژه هنرپیشگی را دوست داشتم اما شرایط هنر قبل از انقلاب، به نوعی بود که نگاه بد و منفی به هنرپیشه ها و بالاخص هنرپیشه های زن در اذهان وجود داشت و هر کسی جرات نمی کرد هنرپیشه شود. من هم با توجه به این شرایط، تصورم بر این بود که امکان ندارد بازیگر تئاتر شوم، حتی از به زبان آوردن این آرزو تنم می لرزید. البته در آن زمان بزرگانی چون فخری خوروش و جمیله شیخی از فعالان اداره تئاتر بودند و نوعی احترام و دید خاصی به آنها وجود داشت ولی در کل دید جامعه نسبت به زنان تئاتری مثبت نبود. البته جز این دو عزیز، کسانی چون نادره خیرآبادی، ژاله علو و شهلا ریاحی هم پیش از تعطیلی تئاتر لاله زار کار می کردند و از بازیگران مطرح زن بودند. اما در هر صورت این دید منفی جامعه باعث ... (مشروح گفت وگو در ادامه مطلب)